Dag 1: Dunedin – Brighton – Taieri Mouth – Waihola – Milton

De dag begon rustig met een uitstapje naar Baldwin Street, ‘s werelds steilste straat. Die heeft niet eens kasseien, dus een echte flandrien <kuch> als ik draait daar zijn hand niet voor om. Tot zo ver de theorie.

In de praktijk bleek het om een behoorlijk steil straatje te gaan. De hellingsmeter op de Garmin ging per seconde ongeveer een procentje omhoog, wat wel indrukwekkend was. 10, 11, 12, 13, 14, (vul zelf aan), 25?, 26?!, en nog meer. (Ik ben gestopt met kijken toen er een 3 vanvoor stond en dat niet het enige cijfer was.) Ongeveer halverwege ben ik uit het zadel gekomen, want zonder recht (nu ja, “recht”) te staan, zou ik er niet geraken — al was het maar omdat ik dreigde achterover te vallen. Genoeg pathetiek: ik ben er geraakt, zonder kleerscheuren en zonder (flauw)vallen, maar niet zonder spijt van die extra melk die ik 10 minuten ervoor nog had binnengekapt. :-)

Na een welgekomen rustpauze (Liselotte deed inkopen; ik deed alsof ik niet uitgeput was) gingen we dan écht op weg. Weg uit Dunedin, op naar de Catlins. Alleen zag Dunedin ons niet graag gaan: bij het wegrijden uit de stad, hadden we weer een mooie klim van 15% op z’n steilst. Het zou geen rustige eerste dag worden…

Nog een klim later kwamen we aan een mooi uitzicht over de oceaan. Bonus: er was een hondje, gedwee wachtend op zijn surfende baasje. De kust was bijzonder mooi om langs te rijden, en het prachtweer hielp ook. In Taieri Mouth, een plaatsje zonder winkeltje of café maar met plezierbootjeshaven, aten we ons middageten in de zon.

Nog een hond, maar met minder poten:

Taieri Mouth, rivierkant:

Taieri Mouth, oceaankant:

Na die mooie middagpauze moesten we weg van de kust, terug naar State Highway 1. Die 13 km zouden meer dan een uur gaan duren, maar dat wisten we toen nog niet. Direct na Taieri Mouth mochten we de lichtste versnellingen al bovenhalen. (Althans, ik deed dat; Liselotte wou haar allerlichtste niet gebruiken: “want dan heb ik toch geen reserveversnelling meer voor in uiterste nood?!”) Kuitenbijters en, euh, dijenduwers, dus. De zon was bovendien van hartverwarmend naar hard verbrandend overgegaan. Liselotte had het moeilijk, maar ze zette door. (Ook een flandrienne!) Toen we na de lange afdaling aan Lake Waihola kwamen, zei ze dan ook: “‘t Is afzien, maar ik moet toegeven: de beloning van het bergaf rijden maakt het de moeite waard”. Prachtig! :-)

Aan Lake Waihola snoepten we nog wat, en in de plaatselijke store kochten we nog wat proviand. (Het winkeltje in kwestie is trouwens te koop, moest iemand van u zin hebben om de commerciële ziel van een dorp van pakweg 200 inwoners te worden.) Vijftien kilometer verder hielden we dag 1 voor bekeken: een motel voor $70 (€35) per nacht, daar tekenen we voor!

Bekijk ook even de GPS-route met grafiekjes.

1 comment to Dag 1: Dunedin – Brighton – Taieri Mouth – Waihola – Milton

  • Bart

    Eindelijk gelezen! En beiden flink bevonden!

    Ook de route lijkt me zeer mooi om eens te doen… Met de auto, uiteraard