Dag 2: Milton – Balclutha – Kaka Point – Nugget Point – Kaka Point – Owaka

De weg van Milton naar Balclutha had niets bijzonder meldenswaardigs: niet vlak, relatief druk (State Highway 1), een paar dode egels (samen met de verplichte dode wilde zwijnen), en een hoop levende schapen langs de kant. In Balclutha hielden we halt aan de Clutha-rivier. Tijd voor het tweede ontbijt/vroege middageten/brunch. Veel te veel pinda’s en rozijnen later, gingen we weer op weg, de SH1 ingeruild voor de SH92, voor het vervolg van de Southern Scenic Route.

Ik kan sterven als een gelukkig man: ik ben in een plaatsje geweest dat Kaka Point heet. Kaka Point zelf heeft niet geweldig veel te bieden (BUITEN DE NAAM!!1) en na wat calorieën in te laden, namen we de omweg naar Nugget Point, omdat daar veel zeehonden te zien zijn. Dat betekende wel twee keer 8 km over een onverharde weg (en pittig op en neer gaande) weg, en dat zou dan weer verregaande gevolgen hebben.

Voor de mensen die Liselotte niet zo goed kennen: ze is nogal gek op diertjes. Dat houdt dan ook in dat ze de hele tijd op uitkijk is, en dus ook terwijl ze met een zwaarbeladen toerfiets over een onverharde weg (maar wel met harde stenen) rijdt. (De spanning stijgt ten top.) (Ware het niet dat de schrijver zo’n irritante tussenwerpsels opdringt.) Gevolg: ze viel, haar elleboog was flink geschaafd, haar been had een fikse blauwe plek erbij, en het rubber rond haar stuur was kapotgeschuurd. (Liselotte, bij het nalezen van dit bericht: “Ik vind wel dat ge mijn val dramatischer moet omschrijven, hoor. Ik bloedde wel heel fel, en mijn hele been was blauw!”)

De schrik zat er nu in, en dat was niet bevorderlijk voor het verdere verloop. We hebben dan de fietsen aan de kant gezet en de overige kilometers gelift. (Overigens een van de vreemdste plaatsen waar ik ooit gelift heb, en het ging (misschien net daardoor) nog vrij vlot.) Een vriendelijke Brit nam ons mee tot aan de parking, en van daaruit ging het te voet naar de uitkijkpunten. We waren allebei een beetje teleurgesteld: er waren inderdaad wel zeehonden, maar omdat we zo hoog zaten, waren ze amper te zien. (Laat staan te aaien!) (Dat laatste was niet gemeend, voor de mensen die mij misschien niet kennen.)

Bon, eens we weer op de verharde weg waren, begonnen de wind en de wolken op te zetten. Hoewel we van plan waren om tot Curio Bay (dolfijnen! pinguïns!) te gaan, stopten we wijselijk in Owaka. Niet veel later begon het hard te regenen.

Een bord dat je niet meteen in een stad ziet:

Inderdaad, net zoals we ze kennen van thuis:

Over thuis gesproken: dit is nu het onze:

Bekijk ook even de GPS-route met grafiekjes.