(Filmscène. De camera is ingezoomd op de wekker. “08:10″ staat er. De radio begint te spelen, of liever: het weerbericht wordt verteld. Een mengeling van veel wind en veel regen. De korte samenvatting van de weerman: “feels like winter!“)
FEELS LIKE WINTER!
Oh jee.
Het vertrek uit Owaka was: wachten tot er een bui voorbij was –niemand vertrekt graag in de regen– en tegen de wind in beuken. Niet aangenaam, en na enkele kilometers zelfs niet fietsbaar. Wie denkt dat hij/zij in België ooit tegenwind langs vaart of veld heeft gehad, heeft het mis. Man! Niet-te-doen! De wanhoop zette een beetje op (zag ik daar een traan?) en als bij mirakel stopte de eerste persoon die langskwam toen ik losjes mijn duim even omhoogstak. Zijn aanhangwagen en onze fietsen waren voor elkaar geboren, leek het. (In werkelijkheid kwam er nog flink wat touw aan te pas, maar dat maakt dit kerst(vakantie)mirakel minder dramatisch.) Liselotte was dan ook weer een stuk opgewekter. (Merk ook het horizontaal staande haar. Net zoals ook alle planten en boomkruinen horizontaal stonden.)
Onze wilde weldoener was zelf ook een fietser: hij en zijn vrouw waren afgelopen zomer in Roemenië gaan fietsen. Viel naar verluidt goed mee, op de (te) vele wilde honden na. (Geen zorgen, onze volgende tochten gaan naar Kopenhagen resp. het Gardameer.) Ze baatten een bioboerderij uit in Papatowai, en dat was dus ook de eindhalte voor die lift. Met het weer was ondertussen van kwaad naar erger gegaan: de wind had veel wolken meegebracht, en in die wolken zat regen en hagel. Bugger.
(Tussendoor: mensen die interesse hebben in een werkvakantie in Nieuw-Zeeland kunnen misschien als WWOOF’er aan de slag: Willing Worker On Organic Farms. Mankracht in ruil voor kost en inwoon, min of meer.)
Het is opvallend hoe Liselottes fietsmoed samenhangt met het weer: ze zag ons al helemaal gestrand in het spreekwoordelijke middle of nowhere — en dat terwijl we nog lang niet in het midden waren! ;-) Toen het een beetje opklaarde (de buien duren nooit lang, maar de opklaringen ook niet), lieten we Papatowai achter ons en fietsten we Florence Hill op. Dat ging goed, maar eens boven was er weer die wind, die wind, die ellendige wind. Omdat zoiets op foto’s niet pakt, hebben we nog een filmpje. Komt ooit nog wel online. (Hopelijk nog voor het reisverslag van Canada.)
(Nog een tussendoortje: de uitbater van Natural High, mijn fietsverhuurder, had ons nog gewaarschuwd niet in deze richting te gaan, maar wel een bus te nemen naar de andere kant en dan zo terug te komen, met rugwind. Helaas zijn zowel Liselotte als ik een beetje autistisch en vonden we dat het eindplaatje er dan niet als een rondje zou uitzien. Als we klagen over de wind, is dat dus voornamelijk “eigen schuld, dikke bult”.)
Boven op Florence Hill –weer goed steil, jawel– was er een uitkijkpunt, en na enig schooiwerk heb ik een lift kunnen losweken, weg van hier, weg van de wind. Een koppel in een reuzencamper (met reuzenhond, ongeveer vijf keer zo groot als een Deense dog) ging ook onze algemene richting uit, maar niet naar Curio Bay. We konden mee tot aan de splitsing. Oh, wat een vreugde! Oh, wat een heerlijke rit! Oh, wat een verbazing toen we plots merkten dat ze ons helemaal tot in Curio Bay brachten. We hebben niet geklaagd, want de wind leek alleen nog maar sterker geworden. (Ik had mijn helm bij het uitladen op de grond gelegd, en twee seconden later was hij al tien meter verder. Oh! My! Gust!)
Hier kamperen was geen optie: er zat een storm aan te komen. De jeugdherberg (Dolphin’s Lodge Backpackers Hostel) van Curio Bay had een schappelijk tarief en een kamer voor twee, dus dat kwam ook weer goed uit. Na ons avondeten (improvpasta, maar smakelijk) zijn we terug de elementen gaan trotseren, want we waren hier met een doel: pinguïns! Die gaan de hele dag uit werken in de visserij van de oceaan, en nemen dan ‘s avonds eten mee voor partner en kroost. In het versteende woud van Curio Bay is er een kolonie van de zeldzame geeloogpinguïn, en jawel: na lang wachten hebben we eindelijk echte pinguïns in het wild gezien!
Warempel, op het einde van de avond was er zelfs nog een mooie zonsondergang. (Die nacht werd het wel weer wild weer. Geen last van, veilig binnen. We waren wel verkleumd (“feels like winter“, he), maar de lakens waren tenminste warm en droog.)
Bekijk ook even de GPS-route met grafiekjes.
Recente reacties