Dag 4: Curio Bay – Tokanui – Fortrose – Invercargill

Zoals verwacht, was het weer nog niet beter geworden. Integendeel zelfs! We vertrokken vroeg, voor ons doen, uit Curio Bay (9u). Een namiddag en een avond in een vissersgat met 3 huizen was meer dan genoeg. De eerste 10km gingen vlotjes ondanks de wind; te vlotjes, want toen begon het te regenen. Een belangrijke raad bij regen is: doe bij de eerste druppels regenkledij aan, zeker als er geen blauw meer in de lucht valt te bespeuren. Dat deden we dus niet… om totaal verkleumd aan te komen in Tokanui.

Waarom deden we dat niet? Omdat ik nog een regenbroek moest kopen en te pinnig ben om daar veel geld aan te geven… geen zorgen, ondertussen ben ik al de fiere eigenares van een goeie regenbroek. Slechts 3 dagen te laat!

Tokanui dus: zoals alles in de Catlins, was ook dit een boerengat. Maar het had een superette/fast food joint, waar we een dik uur probeerden op te warmen met een all day breakfast. Dit lukte niet, want de verwarming kon er enkel ‘s nachts aan. Half droog, half verkleumd zijn we dan toch vertrokken, voor de volgende 12km tot Fortrose. Nog meer regen, nog meer wind (maar ondertussen had ik Jan zijn regenbroek al aan; dankuwel).

Fortrose zou onze eindfietsstop worden, ik weigerde nog te fietsen in dat on-weer. Jan heeft daarom iedereen aangesproken binnen en buiten de taverne, waar ik zat op te drogen. Maar na een paar uur moesten we het opgeven, want niemand wou naar Invercargill. Weer een paar uur later zouden we begrijpen waarom. Dus toch moedig op de fiets gestapt voor nog een 50km in de wind, de regen was gelukkig al opgehouden ondertussen.

Het was een beetje sterven, fietsen tijdens onze vakantie in zo’n weer. Maar eens aangekomen (en neergevallen op het bed) in Invercargill, was ik blij, heel blij! Eindelijk terug in de stad, na 4 dagen aan de rand van de wereld gezeten te hebben. Maar blijkbaar was de grote stad nog doodser dan de spookdorpjes, die we onderweg tegenkwamen. Het was oudejaar en alles was gesloten, geen kat te bespeuren, behalve de 20 luisteraars van het oudejaarsconcert. Na lang zoeken naar voedsel, aten we ons eindejaarsdiner in “Lone star”, aangeraden door een local toen we vroegen naar iets Italiaansig. Hompen vlees, maar geen pasta. Oh well, de lichamen konden het gebruiken. Nog een winderige wandeling naar het motel en vlak voor middernacht lagen we al te maffen. Gelukkig slaapjaar!

De volgende dag hebben we een rustdag gehouden in Invercargill. Rusten werd er gedaan, door ons en blijkbaar ook door zowat de hele bevolking. Maar… de supermarkten waren wel open!

De grafiekjes van de helse 90km!

Foto’s volgen nog, de McDonald’s-geur zet niet aan tot langer dralen.

3 comments to Dag 4: Curio Bay – Tokanui – Fortrose – Invercargill