Dag 7: excursie naar Milford Sound

Queenstown ligt aan de oevers van het prachtige Lake Wakatipu, geklemd tussen indrukwekkende (of opmerkelijke, zoals de Remarkables) bergketens. Het water is helaas ijskoud, aangezien het gevoed wordt door het smeltwater van de toppen. IJskoud en kristalhelder. (Een beetje zoals vodka, denk ik.) Het is dus de ideale uitvalsbasis voor alle “extremere” sporten, zoals base jumping, bungeespringen, wildwaterraften en downhill/freeride mountainbiken.

Het spreekt dan ook voor zich dat wij ervoor kozen om een halve dag in een bus te gaan zitten, gevolgd door een rustige boottocht van een kleine twee uur, met als afsluiter de bus in de omgekeerde richting.

Op naar Fiordland!

Fiordland is het meest omvangrijke nationaal park van Nieuw-Zeeland, en ook een plek van uitersten: de steilste bergen, de diepste fjorden, en de grootste regenval. Die regen zorgt natuurlijk wel voor een enorme planten- en bomenweelde, en een onvoorstelbaar aantal watervallen. De kea (kie-jah), de lokale papegaai, is behoorlijk waterdicht. Hij vliegt zonder moeite naar die enkele stomme toeristen die ondanks alle “Do not feed the kea”-bordjes stukjes brood werpen.

De bekendste twee attracties van Fiordland zijn –jawel– fjorden: Milford Sound en Doubtful Sound. Die eerste is de populairste, ook bij de locals. Wie zijn wij om hen tegen te spreken?

(Tussendoor: een “sound” is een door water uitgesneden vallei, terwijl een fjord door ijs is uitgesneden. De juiste naam zou daarom Milford Fiord zijn.)

De boottocht zou ons de mooiste uitzichten van Milford Sound bieden, maar de eerdervermelde regen (die zo’n 200 dagen per jaar van de partij is) beperkte het zicht. Veel water, veel watervallen, maar bijvoorbeeld geen vergezichten van Mitre Peak.

Desalniettemin: indrukwekkend! De fjorden rijzen zo goed als verticaal uit het water op, meer dan een kilometer de hoogte in.

Na de rondvaart (met uitleg in het Nieuw-Zengels én in het Japans) ging het terug richting Queenstown. Het weer was ondertussen opgeklaard, dus we konden eindelijk wat zien door het glazen dak. (Liselottes ouders hebben ook een auto met glazen dak. Da’s voor de Belgische fjorden, besef ik nu.) Bij het aankomen in Queenstown was het zelfs terug ronduit zonnig. Waarschijnlijk ook wel omdat een groot deel van de regen wordt tegengehouden door de vele bergen onderweg.

We hebben de avond afgesloten in een filiaal van Hell’s Pizza, kwestie van de lokale haute cuisine te steunen.