Dag 8: de kroonjuwelen van de koningin (of: Queenstown – Crown Range – Wanaka)

Vandaag heb ik Liselotte alweer vermoord. Het wordt stilaan een gewoonte.

[Foto: haarspeldbochten aan het begin van de Alpine Scenic Route van Queenstown naar Wanaka][Foto: Liselotte rijdt bergop-op-op][Foto: uitzicht over Queenstown (in de verte), Crown Range][Foto: Liselotte op de top van de Crown Range Pass][Foto: 40 km afdaling!][Foto: Liselotte daalt af][Foto: Jan daalt af][Foto: de typische bloemen, en masse langs de Cardrona River][Foto: Gold Digger's Platter, Cardrona Hotel, Cardrona]

Ik had de vorige keer al vermeld dat Queenstown omgeven was door water en bergen. Om naar de volgende halte, Wanaka, te gaan, moesten we ofwel over, ofwel langs zo’n bergketen. Het spreekt voor zich dat wij –diehards, ondertussen– voor “erop en erover!” kozen.

Eens Queenstown goed en wel achter ons lag, begon de klim van 12 km, met 900 hoogtemeters in totaal. Voor de niet-fietsers: dat is, op minder dan de afstand Hoeselt–Hasselt of Gent–Deinze, het hoogteverschil van onze kust tot het anderhalve keer de hoogste top in de Ardennen. Kortom, “gene kak”. In het “Pedaller’s Paradise“-boekje heette dat: eerst 3,5 kilometer steil, dan 5 kilometer wat rustiger, en tenslotte weer erg steil. Heerlijk.

Het begon aan 10 à 13 procent met haarspeldbochten, kwestie van niet eerst lafjes erin te komen. Daarna was het rustige stuk gemiddeld 5 tot 7 procent, maar na die klim leek dat haast vlak. Liselotte was ondertussen enigszins verbaasd dat de top niet na de haarspeldjes lag, want “die leek nog te doen”. De automobilisten die ons passeerden leken meer realiteitsbesef en moedigden ons massaal aan. Ik vond dat heerlijk, maar Liselotte vond het blijkbaar niet zo speciaal. Ik vermoed dat ze toen belangrijkere dingen aan haar hoofd had: haar benen. :-)

We hebben voldoende gepauzeerd, en we hebben aan een goed tempo naar boven gefietst. Dat wil zeggen: beheerst, en niet “zo snel mogelijk”, want forceren zou fataal zijn. (Ik vermeld hierbij even dat we op de allerlichtste versnelling reden, aan zo’n 6 km/u. Dat is een prestatie, want normaal blaas ik mezelf op. Omdat Liselotte dezelfde neiging vertoonde, ben ik dus gewoonweg verstandig gaan rijden. Echt waar, Johan!)

Toen we de top van de pas bereikt hadden, was het al een stuk frisser. De enige (aangeplante) boom had er al lang geleden de brui aan gegeven. Omdat wij dat niet gedaan hadden, wachtte ons nu een afdaling van maar liefst 40 (veertig! VEERTIG!) kilometer. Weliswaar niet zo steil als de klim, maar wat was dat genieten, zeg!

Veertig…

(En tussendoor een energierijke hap in een uiterst kitscherig ding langs de weg (het enige op de 70 km tussen Queenstown en Wanaka.)

1 comment to Dag 8: de kroonjuwelen van de koningin (of: Queenstown – Crown Range – Wanaka)