Abel Tasman National Park (en Nelson)

[Foto: watertaxi van Sea Shuttle] Na eindelijk die eerste nacht van de reis in de tent (toch niet voor niks meegenomen!), werd ik al vroeg wakker, om 6u namelijk. Jan daarentegen bleef maar doorknorren, tot ik me niet meer kon inhouden en hem om 7u30 wakker heb gemaakt. Sorry daarvoor! Mijn plan was om de eerste watertaxi naar Abel Tasman te nemen, om 9u. Dat is natuurlijk niet gelukt. In de plaats daarvan stonden we om 9u30 in de i-site (1 van de wijdverspreide en vrij uitgebreide informatiepunten in NZ), klaar om het busje te nemen naar de watertaxibaai in Kaiteriteri. Om daar te horen dat het busje enkel reed voor de eerste afvaart… We hadden minder dan een uur om tot daar te fietsen. Tot daar was zo’n 20 of 12 of 15 kilometer, afhankelijk van welk bordje we mochten geloven. Full speed dus! En uiteraard is dat ons gelukt (onze kruissnelheid was 27 km/u, en Liselotte had gewoon teenslippers (zonder klikplaatjes, zelfs) aan — Jan) en zaten we blij op de watertaxi van 10u30 voor een kleine 2 uur tot Owara, 1 van de baaitjes in het park.
[Foto: baaitje in Abel Tasman National Park][Foto: een ander baaitje in Abel Tasman National Park]

De boottocht, de uitzichten, de rotsen, de baaitjes, de strandjes, alles, maar dan ook alles was prachtig. Net zoals ik me Fiji en dergelijke had voorgesteld, maar dan in Nieuw Zeeland. Zelfs het weer was prachtig! Het enige jammere is dat we er niet lang genoeg zijn kunnen blijven – na een lunch in het enige restaurantding, een strandwandeling en een half uurtje in de zon na een halve minuut in het water geweest te zijn (koud!), was het alweer tijd voor onze terugkeer naar Kaiteriteri, en dan met de fiets naar de backpackers/camping in Motueka.

[Foto: Liselotte poseert voor  het bord van Rabbit Island][Foto: Liselotte verslindt de bessen]

Na een sobere maaltijd met ingredienten uit de New World, onze favoriete winkelketen, en wat betere slaap in de tent, was het tijd voor de laatste echte fietsdag.

Die dag (met de rit Motueka – Nelson) begon zonnig, maar eindigde in de regen. Het hoogtepunt waren de braambessen en frambozen die langs de weg bij een boerderij gekocht hebben en opgegeten hebben op Rabbit Island (dat dus niet het hoogtepunt van de dag is geworden, zoals wel gedacht). Aangekomen in de backpackers in Nelson, die wederom geboekt werd in de i-site, vertelde de eigenares ons dat het de enige regenachtige dag in weken was. We konden er echt niks aan doen hoor! Nelson zou een bruisend kuststadje moeten zijn, met veel kunstigheden. Op een zondag in de regen verandert dat natuurlijk en werd het een druilerig kuststadje, met veel gesloten winkels. Het museum hadden we op 10 minuten gezien, maar voor het avondeten in “Rome” hebben we dan wel een paar uur gespendeerd. We kregen zelfs toegang tot het persoonlijke draadloos internet van de eigenaar. Het was de lekkerste maaltijd van onze hele reis, leve de “Europese keuken”!

Comments are closed.