Whale Watch Kaikoura

[Foto: kantoor van Whale Watch, Kaikoura][Foto: Pied Shags, Kaikoura] Oorspronkelijk waren we niet van plan om naar Kaikoura te gaan, want het zou er nogal toeristisch zijn. Achteraf bleek dat “toerisme” in NZ een andere betekenis heeft dan in Spanje en consoorten. Dus tijdens onze busrit (een busrit waarbij onze fietsen ook in de bus zelf mochten staan!) van Nelson naar Christchurch maakten we dan toch een tussenstop van twee dagen in Kaikoura om de zee te verkennen.
[Foto: zeehond, Kaikoura][Foto: zeehond, Kaikoura] Omdat we de vroegste boot wilden nemen, mochten we opstaan rond 6u15… Pijnlijk om dan aan te komen bij de Whale Watchers en te horen dat de boten niet uitvaarden die dag, omdat de zee te wild was. We werden op de wachtlijst gezet voor de vroegste van de volgende dag, maar hadden de hoop al opgegeven toen we het weerbericht zagen. De rest van de dag hebben we dan maar doorgebracht met gezelschapsspelletjes spelen en zeehonden kijken.
[Foto: walvis, Kaikoura][Foto: walvis, Kaikoura][Foto: walvis, Kaikoura] De ochtend erop hadden we geluk: we mochten meevaren. De zee was nog wild (extreme sea sickness warning: golven van 2m), maar wij konden dat wel aan. De zee was inderdaad wild, de boot vloog omhoog en kwam vrij hard neer op het wateroppervlak bij elke golf. Plezant, alsof we in Walibi zaten! Jan werd bleker en bleker –geel zonder bloed in zijn lippen– maar omdat hij nog nooit had overgegeven, dacht ik dat hij het nu ook wel zou redden. We bleven vrij lang zoeken naar walvissen, tot er plots eentje gehoord werd in de nabije omgeving. Iedereen naar buiten natuurlijk — behalve Jan. En toen kwam de walvis boven water, echt fantastisch. Hij bleef er nog zo’n tien minuten drijven, om dan sierlijk met zijn staart naar boven een duik te maken. Toen ik terug in het ruim kwam, zat Jan er nog altijd geel te zijn. De boot begon terug te varen en alles kwam eruit. Goed dat ze voor kotszakjes hadden gezorgd, jammer dat hij die niet op tijd had genomen.

1 comment to Whale Watch Kaikoura