De boottocht, de uitzichten, de rotsen, de baaitjes, de strandjes, alles, maar dan ook alles was prachtig. Net zoals ik me Fiji en dergelijke had voorgesteld, maar dan in Nieuw Zeeland. Zelfs het weer was prachtig! Het enige jammere is dat we er niet lang genoeg zijn kunnen blijven – na een lunch in het enige restaurantding, een strandwandeling en een half uurtje in de zon na een halve minuut in het water geweest te zijn (koud!), was het alweer tijd voor onze terugkeer naar Kaiteriteri, en dan met de fiets naar de backpackers/camping in Motueka.

Na een sobere maaltijd met ingredienten uit de New World, onze favoriete winkelketen, en wat betere slaap in de tent, was het tijd voor de laatste echte fietsdag.

Die dag (met de rit Motueka – Nelson) begon zonnig, maar eindigde in de regen. Het hoogtepunt waren de braambessen en frambozen die langs de weg bij een boerderij gekocht hebben en opgegeten hebben op Rabbit Island (dat dus niet het hoogtepunt van de dag is geworden, zoals wel gedacht). Aangekomen in de backpackers in Nelson, die wederom geboekt werd in de i-site, vertelde de eigenares ons dat het de enige regenachtige dag in weken was. We konden er echt niks aan doen hoor! Nelson zou een bruisend kuststadje moeten zijn, met veel kunstigheden. Op een zondag in de regen verandert dat natuurlijk en werd het een druilerig kuststadje, met veel gesloten winkels. Het museum hadden we op 10 minuten gezien, maar voor het avondeten in “Rome” hebben we dan wel een paar uur gespendeerd. We kregen zelfs toegang tot het persoonlijke draadloos internet van de eigenaar. Het was de lekkerste maaltijd van onze hele reis, leve de “Europese keuken”!

Ik had de vorige keer al vermeld dat Queenstown omgeven was door water en bergen. Om naar de volgende halte, Wanaka, te gaan, moesten we ofwel over, ofwel langs zo’n bergketen. Het spreekt voor zich dat wij –diehards, ondertussen– voor “erop en erover!” kozen.

Eens Queenstown goed en wel achter ons lag, begon de klim van 12 km, met 900 hoogtemeters in totaal. Voor de niet-fietsers: dat is, op minder dan de afstand Hoeselt–Hasselt of Gent–Deinze, het hoogteverschil van onze kust tot het anderhalve keer de hoogste top in de Ardennen. Kortom, “gene kak”. In het “Pedaller’s Paradise“-boekje heette dat: eerst 3,5 kilometer steil, dan 5 kilometer wat rustiger, en tenslotte weer erg steil. Heerlijk.

Het begon aan 10 à 13 procent met haarspeldbochten, kwestie van niet eerst lafjes erin te komen. Daarna was het rustige stuk gemiddeld 5 tot 7 procent, maar na die klim leek dat haast vlak. Liselotte was ondertussen enigszins verbaasd dat de top niet na de haarspeldjes lag, want “die leek nog te doen”. De automobilisten die ons passeerden leken meer realiteitsbesef en moedigden ons massaal aan. Ik vond dat heerlijk, maar Liselotte vond het blijkbaar niet zo speciaal. Ik vermoed dat ze toen belangrijkere dingen aan haar hoofd had: haar benen. :-)

We hebben voldoende gepauzeerd, en we hebben aan een goed tempo naar boven gefietst. Dat wil zeggen: beheerst, en niet “zo snel mogelijk”, want forceren zou fataal zijn. (Ik vermeld hierbij even dat we op de allerlichtste versnelling reden, aan zo’n 6 km/u. Dat is een prestatie, want normaal blaas ik mezelf op. Omdat Liselotte dezelfde neiging vertoonde, ben ik dus gewoonweg verstandig gaan rijden. Echt waar, Johan!)

Toen we de top van de pas bereikt hadden, was het al een stuk frisser. De enige (aangeplante) boom had er al lang geleden de brui aan gegeven. Omdat wij dat niet gedaan hadden, wachtte ons nu een afdaling van maar liefst 40 (veertig! VEERTIG!) kilometer. Weliswaar niet zo steil als de klim, maar wat was dat genieten, zeg!

Veertig…

(En tussendoor een energierijke hap in een uiterst kitscherig ding langs de weg (het enige op de 70 km tussen Queenstown en Wanaka.)

Queenstown ligt aan de oevers van het prachtige Lake Wakatipu, geklemd tussen indrukwekkende (of opmerkelijke, zoals de Remarkables) bergketens. Het water is helaas ijskoud, aangezien het gevoed wordt door het smeltwater van de toppen. IJskoud en kristalhelder. (Een beetje zoals vodka, denk ik.) Het is dus de ideale uitvalsbasis voor alle “extremere” sporten, zoals base jumping, bungeespringen, wildwaterraften en downhill/freeride mountainbiken.

Het spreekt dan ook voor zich dat wij ervoor kozen om een halve dag in een bus te gaan zitten, gevolgd door een rustige boottocht van een kleine twee uur, met als afsluiter de bus in de omgekeerde richting.

Op naar Fiordland!

Fiordland is het meest omvangrijke nationaal park van Nieuw-Zeeland, en ook een plek van uitersten: de steilste bergen, de diepste fjorden, en de grootste regenval. Die regen zorgt natuurlijk wel voor een enorme planten- en bomenweelde, en een onvoorstelbaar aantal watervallen. De kea (kie-jah), de lokale papegaai, is behoorlijk waterdicht. Hij vliegt zonder moeite naar die enkele stomme toeristen die ondanks alle “Do not feed the kea”-bordjes stukjes brood werpen.

De bekendste twee attracties van Fiordland zijn –jawel– fjorden: Milford Sound en Doubtful Sound. Die eerste is de populairste, ook bij de locals. Wie zijn wij om hen tegen te spreken?

(Tussendoor: een “sound” is een door water uitgesneden vallei, terwijl een fjord door ijs is uitgesneden. De juiste naam zou daarom Milford Fiord zijn.)

De boottocht zou ons de mooiste uitzichten van Milford Sound bieden, maar de eerdervermelde regen (die zo’n 200 dagen per jaar van de partij is) beperkte het zicht. Veel water, veel watervallen, maar bijvoorbeeld geen vergezichten van Mitre Peak.

Desalniettemin: indrukwekkend! De fjorden rijzen zo goed als verticaal uit het water op, meer dan een kilometer de hoogte in.

Na de rondvaart (met uitleg in het Nieuw-Zengels én in het Japans) ging het terug richting Queenstown. Het weer was ondertussen opgeklaard, dus we konden eindelijk wat zien door het glazen dak. (Liselottes ouders hebben ook een auto met glazen dak. Da’s voor de Belgische fjorden, besef ik nu.) Bij het aankomen in Queenstown was het zelfs terug ronduit zonnig. Waarschijnlijk ook wel omdat een groot deel van de regen wordt tegengehouden door de vele bergen onderweg.

We hebben de avond afgesloten in een filiaal van Hell’s Pizza, kwestie van de lokale haute cuisine te steunen.