Waar zijn de piefjes nu?

De dag begon rustig met een uitstapje naar Baldwin Street, ‘s werelds steilste straat. Die heeft niet eens kasseien, dus een echte flandrien <kuch> als ik draait daar zijn hand niet voor om. Tot zo ver de theorie.

In de praktijk bleek het om een behoorlijk steil straatje te gaan. De hellingsmeter op de Garmin ging per seconde ongeveer een procentje omhoog, wat wel indrukwekkend was. 10, 11, 12, 13, 14, (vul zelf aan), 25?, 26?!, en nog meer. (Ik ben gestopt met kijken toen er een 3 vanvoor stond en dat niet het enige cijfer was.) Ongeveer halverwege ben ik uit het zadel gekomen, want zonder recht (nu ja, “recht”) te staan, zou ik er niet geraken — al was het maar omdat ik dreigde achterover te vallen. Genoeg pathetiek: ik ben er geraakt, zonder kleerscheuren en zonder (flauw)vallen, maar niet zonder spijt van die extra melk die ik 10 minuten ervoor nog had binnengekapt. :-)

Na een welgekomen rustpauze (Liselotte deed inkopen; ik deed alsof ik niet uitgeput was) gingen we dan écht op weg. Weg uit Dunedin, op naar de Catlins. Alleen zag Dunedin ons niet graag gaan: bij het wegrijden uit de stad, hadden we weer een mooie klim van 15% op z’n steilst. Het zou geen rustige eerste dag worden…

Nog een klim later kwamen we aan een mooi uitzicht over de oceaan. Bonus: er was een hondje, gedwee wachtend op zijn surfende baasje. De kust was bijzonder mooi om langs te rijden, en het prachtweer hielp ook. In Taieri Mouth, een plaatsje zonder winkeltje of café maar met plezierbootjeshaven, aten we ons middageten in de zon.

Nog een hond, maar met minder poten:

Taieri Mouth, rivierkant:

Taieri Mouth, oceaankant:

Na die mooie middagpauze moesten we weg van de kust, terug naar State Highway 1. Die 13 km zouden meer dan een uur gaan duren, maar dat wisten we toen nog niet. Direct na Taieri Mouth mochten we de lichtste versnellingen al bovenhalen. (Althans, ik deed dat; Liselotte wou haar allerlichtste niet gebruiken: “want dan heb ik toch geen reserveversnelling meer voor in uiterste nood?!”) Kuitenbijters en, euh, dijenduwers, dus. De zon was bovendien van hartverwarmend naar hard verbrandend overgegaan. Liselotte had het moeilijk, maar ze zette door. (Ook een flandrienne!) Toen we na de lange afdaling aan Lake Waihola kwamen, zei ze dan ook: “‘t Is afzien, maar ik moet toegeven: de beloning van het bergaf rijden maakt het de moeite waard”. Prachtig! :-)

Aan Lake Waihola snoepten we nog wat, en in de plaatselijke store kochten we nog wat proviand. (Het winkeltje in kwestie is trouwens te koop, moest iemand van u zin hebben om de commerciële ziel van een dorp van pakweg 200 inwoners te worden.) Vijftien kilometer verder hielden we dag 1 voor bekeken: een motel voor $70 (€35) per nacht, daar tekenen we voor!

Bekijk ook even de GPS-route met grafiekjes.

Dit was tot nu toe de makkelijkste dag: met de bus! Ongeveer zes uur onderweg, doorheen prachtige berglandschappen, versierd met schapen, koeien en alpaca’s. Dat de busreis goedkoop was, was ook wel te merken aan de bus en de bestuurder: de bus was waarschijnlijk vanuit India ingevoerd en de chauffeur had de rijstijl van een Keniaan. Ogen op de weg en proberen niet ziek te worden, was de boodschap (voor de passagiers dan toch, de chauffeur had namelijk een gsm).

In Dunedin aangekomen, gingen we op zoek naar een motel. Dat is blijkbaar niet te vinden op het industrie-terrein, dus maar terug naar het centrum. Dunedin is een studentenstad, met marginolen, die graag blikjes red bull op fietsers gooien, met weinig balgevoel. Ondanks dat vandalisme werd er nog goed geslapen die nacht!

Voor de allergrootste fans: de reisweg.

Het oorspronkelijkstigste plan voor deze reis was: vliegen naar Christchurch met onze beide fietsen (grapneuzentesnelafzijnderij: “hoe, niet met het vliegtuig?”) en van daaruit volgens de wijzers van de klok het Zuidereiland doen, met eventueel een bus voor de Westkust (zeer veel regen) indien we in tijdsnood kwamen.

Het gewijzigde plan, grotendeels door BA en de daaruit voortkomende fietshuur en raad van Natural High:

• van Christchurch naar Dunedin met de bus,
• van Dunedin door de Catlins (pinguïns! zeehonden! klimmetjes!) naar Invercargill
• van Invercargill een excursie naar Milford Sound (dolfijnen! watervallen! fjordjes!) met terugreis naar Te Anau,
• van Te Anau –met een groot stuk (90 km) onverhard– binnendoor via het stoomschip TSS Earnslaw naar Queenstown,
• van Queenstown via de Crown Range (Nieuw-Zeelands hoogste verharde weg!) naar de Westkust,
• langs de Westkust (eventueel met bus) naar Abel Tasman National Park,
• chillaxen in Abel Tasman, de plek met het meeste zonne-uren in NZ,
• met de TranzCoastal Train naar Kaikoura,
• in Kaikoura aan Waalspotting gaan doen,
• van Kaikoura terug naar Christchurch.

Maar zoals de titel al aankondigde: ook dat plan is ondertussen gewijzigd. :-)

Het gewijzigde gewijzigde plan slaat de gravel track over en gaat van Invercargill naar Milford Sound, en dan direct door naar Queenstown. Voorlopig, toch.

Onze bagage, bedoel ik dan. Deze avond (dat was deze ochtend in België) is onze bagage alsnog aangekomen. Liselottes fietsdoos: check. Mijn fietsdoos: afwezig; “the box broke, but if you want it bick, just give us a call.” De inhoud is nog niet gecontroleerd, omdat we eerst zijn gaan eten. We zitten nu op de gratis wifi van het niet onhippe Hotel So.

Gisteren hadden we een Echte Uitstap: sight-seeing vanop de kabelbaan. Vandaag zijn we wat inkopen gaan doen, deels op kosten van British Airways, aangezien we door hen zonder verse kleren zaten. Net zoals onze twee extra nachten in het bruisende Ibis-hotel, natuurlijk. Inclusief ontbijt. Exclusief sushi-lunch (bento box #18 unagi bbq + #10 maki) (en groene thee) (en sojasaus) (en wasabi). (Liselotte: “misschien moet ge dit gewoon wegdoen”. Ze heeft het over de opsomming, niet over het voedsel.)

Jetlag? Nooit van gehoord. Mentalefrisheidskampioen++.

Euh, samengevat: alles is in orde, tot nader order. We hebben deze morgen een fiets voor mij gehuurd (“den dikste”), Liselottes fiets wordt zo meteen door kaboutertjes in mekaar gezet, en morgen vertrekken we…

… met de bus. Lichte wijziging van de plannen. Maar daarover volgende keer meer. :-)

1. Een snotverkouden Liselotte: een record van 3000 liter snot en een rood gezicht, we hadden zelfs een beetje schrik dat ik Nieuw-Zeeland niet binnen zou mogen.
2. Een te zware Jan: de keuze was: ofwel >1000 euro bijbetalen voor het overtollig gewicht, ofwel de fiets van Jan dumpen. Danku, Johan, voor de pick-up in Zaventem. Hierdoor was onze bagage nog het volgende:
* 1 fietsdoosje met fiets van Liselotte
* 1 enorme fietsdoos met alle andere rommel, echt alles
3. Bxl–>Londen: vertraging bij het opstijgen en uiteraard ook bij de landing, waardoor deze vlucht meer dan twee uur duurde. In LHR werd het dan lopen voor de aansluiting in gate 31… of neen, dat was de BA vlucht naar Sydney van 21u45 met stop in Bangkok. We moesten jammer genoeg die identieke vlucht van Qantas hebben — logica afwezig!
4. Vertrek in LHR:
* De WC’s zijn kapot: “The engineers are working on it” –> delay 1
* “The engineers are de-icing the plane” –> delay 2
Na 1u45 dan toch vertrokken.
5. Bangkok: warempel geen problemen, maar ondertussen begon mijn dieet wel wat op te spelen. Tip: kies niet voor het asian vegetarian meal — rijst als ontbijt is niet aan te raden.
6. Sydney: zelfs op tijd vertrokken!
7. Christchurch: goed aangekomen na een fantastisch zicht over mount Cook! De bagage had jammer genoeg niet kunnen genieten van het uitzicht, onze dozen zouden nu ergens tussen London en Sydney vliegen, althans dat hopen we. Gevolg: delay! Maar geen probleem, ik probeer wat te ontzieken en Jan probeert een fiets te zoeken. Wel jammer dat ik, door de rush in Zaventem, al mijn voorziene handbagage (kleren etc.) in de doos heb gesmeten en dat het Kerstmis is nu. Een paar extra sokken zou welkom zijn, maar de zeep van het hotel ruikt goed

Maar het belangrijkste: goed weer en goede sfeer!